Reprywatyzacja w Polsce – stan prawny na rok 2013

Rok 2013 to rok w którym mija 24-lecie zmian politycznych kończących istnienie Polskiej Republiki Ludowej i powołujących w jej miejsce III Rzeczpospolitą Polską. To blisko ćwierć wieku transformacji ustrojowej prowadzącej Polskę w stronę demokratycznego,  opartego o zasady wolnorynkowego kapitalizmu państwa prawa. Okres ten charakteryzował się wzmożoną pracą legislacyjną oraz sądowniczą, zmierzającą do stworzenia prawnych podstaw funkcjonowania nowego ustroju społeczno-gospodarczego, którego szczególną odmiennością od obowiązującego wcześniej systemu socjalistycznego jest zrównanie ochrony własności prywatnej z ochroną własności państwowej.

Zgodnie z rozpowszechnionym w mediach przekonaniem nowa Polska stała się w pełni nowoczesnym Państwem ukształtowanym na modłę zachodnich demokracji europejskich, w którym obywatel i jego mienie objęte zostało ochroną prawną, czego gwarantem było poddanie działania administracji państwowej kontroli władzy sądowniczej.

Polska zmieniła się istotnie, tworząc ramy prawne funkcjonowania wolnego rynku, prywatyzując szybko mienie państwowe, wstępując w europejskie struktury międzynarodowe, w końcu znosząc prymat własności państwowej nad własnością prywatną. W III RP wywłaszczenie możliwe jest już jedynie na cel publiczny, określony ustawą i jedynie za słusznym wynagrodzeniem, której to zasady strzegą z zadowalającym efektem sądy administracyjne i cywilne.  

Pomimo tak znaczących i skutecznie przeprowadzonych zmian, istnieją wciąż kwestie społeczno-gospodarcze którymi demokratyczne państwo Polskie nie zajęło się wcale. Blisko już pół wieku bowiem byli właściciele majątków nacjonalizowanych w okresie PRL i ich spadkobiercy bezskutecznie czekają na zwrot lub rekompensatę zabranych przez Państwo majątków ziemskich, leśnych, dworków, kamienic oraz innych nieruchomości, jak również przedsiębiorstw i ruchomości. Paradoksem wydawać by się mogło, że wobec powszechnej krytyki polityki gospodarczo-społecznej PRL w ogóle, a  powojennej nacjonalizacji majątków w szczególe, płynącej z ust przedstawicieli wszystkich niemal sił politycznych rządzących w III RP,  do dnia dzisiejszego nie zostały uchwalone akty prawne umożliwiające reprywatyzację  - zwrot majątków lub wypłacenie odszkodowań i słusznych rekompensat.

Pomimo okoliczności, iż wszystkie liczące się w Polsce siły polityczne uznały powojenną nacjonalizację za akt bezprawny i niesprawiedliwy społecznie, żaden rząd nie próbował nawet zadośćuczynić roszczeniom pokrzywdzonych właścicieli, ograniczając się tylko  do sukcesywnego potępiania nacjonalizacji, składania pustych obietnic lub - jak w przypadku kwestii reprywatyzacji lasów -  uchwalania przepisów o charakterze blankietowym nie niosących żadnych skutków dla pokrzywdzonych właścicieli. Winą za ten stan rzeczy najpewniej obarczyć można niechęć wszystkich rządów do otwarcia państwowych skarbców dla roszczeń pokrzywdzonych. Za obietnicami bez pokrycia deklarowanymi przez wszystkie ekipy rządowe nie poszły żadne faktyczne działania prawne sprawiając, że w nowej i wolnej Polsce o własności ogromnej ilości mienia wciąż decydują dekrety stalinowskiego Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego i późniejsze akty prawne ówczesnej władzy ludowej.

Ostatnie prace legislacyjne obwieszczane przez obecną władzę również nie przyniosły żadnych konkretnych efektów, bowiem zgodnie z dochodzącymi głosami Skarbu Państwa Polskiego w dobie ogólnoświatowego kryzysu nie stać na jakąkolwiek reprywatyzację. Warto zwrócić tutaj uwagę, że szacunki słusznych roszczeń pokrzywdzonych właścicieli i ich spadkobierców szacowane są ostrożnie na 20 - 30 mld złotych, a  wg bardziej realnych obliczeń na 100 do 300 mld złotych, co oznacza w praktyce, że w przewidywalnym czasie wątpliwe jest by państwo Polskie uznało, iż stać je na proces reprywatyzacji, a w konsekwencji na przywrócenie prac legislacyjnych nad ustawą.

Wskazany więc a ugruntowany pogląd jakoby Polska zakończyła transformację ustrojową stając się demokratycznym, szanującym własność prywatną państwem prawa, nie może być wobec jej zupełnych zaniechań legislacyjnych w kwestii reprywatyzacji uznany za prawdziwy. Państwo bowiem afirmujące własność prywatną i z pełną stanowczością negujące reformy społeczne i gospodarcze dokonane w czasach PRL nie może mienić się praworządnym „zapominając” o konieczności rekompensaty za majątki przejęte w całkowitej sprzeczności z jej obecnymi pryncypiami. Bierność państwa w kwestii reprywatyzacji odczytywana może być jako przyznanie, że choć powojenny zabór mienia prywatnego był czynem w pojęciu samego Państwa Polskiego nagannym to jednak Państwo to nie pozbędzie się z własnej woli tego mienia.

Po blisko ćwierć wieku obietnic i pustych deklaracji nikt w zasadzie nie wierzy już w faktyczne intencje Państwa Polskiego, a coraz większa grupa właścicieli i ich spadkobierców próbuje dochodzić swoich roszczeń na drodze sądowej nie czekając na rozstrzygnięcia prawne, które najprawdopodobniej nie nadejdą wcale. Roszczenia dochodzone w postępowaniach sądowych – administracyjnych i cywilnych – pozwalają często na odzyskanie znacjonalizowanych majątków lub uzyskanie odszkodowania w wysokości pełnej wartości tego majątku. Droga sądowa wydaje się więc drogą w wielu wypadkach słuszną, wymagającą jednak przeprowadzenia skomplikowanego postępowania sądowego, które ze względu na złożony stan prawny oraz konieczność udowodnienia licznych okoliczności faktycznych jest procesem długotrwałym i ponadprzeciętnie wymagającym. Ponadto proces ten nie dając pewności wygranej wiąże się z koniecznością ponoszenia relatywnie dużych nakładów związanych z samym postępowaniem, jak również kosztami reprezentacji prawnej.  Droga sądowa umożliwia więc w przeciwieństwie do założeń nie działających dotychczas planów legislacyjnych na uzyskanie 100% wartości utraconego mienia lub jego zwrotu w całości, obarczona jest jednak istotnym ryzykiem oddalenia roszczeń reprywatyzacyjnych.

Wybór - jak na razie jedynej mogącej być skuteczną  - drogi sądowej oznacza też konieczność prowadzenia długotrwałego postępowania sądowego mogącego ciągnąć się latami, wymagając ego udziału adwokata lub radcy prawnego wyspecjalizowanego w prowadzeniu postępowań reprywatyzacyjnych oraz własnego często dużego zaangażowania w gromadzeniu materiału dowodowego. Konieczność ponoszenia niemałych kosztów finansowych i organizacyjnych związanych z postępowaniem sądowym doprowadza często do sytuacji gdy na skuteczną reprywatyzację liczyć mogą jedynie jednostki najsilniejsze ekonomicznie, podczas gdy osoby nie posiadające wystarczających środków zostają wykluczone faktycznie z tego procesu.

Naprzeciw były właścicielom i spadkobiercom, dla których obciążenie kosztami wieloletniego postępowania jest zbyt duże, wyszła grupa polskich kancelarii prawnych specjalizujących się w dochodzeniu roszczeń reprywatyzacyjnych dopuszczając możliwość rozliczenia w dużym stopniu zależnego od faktycznie uzyskanych kwot roszczeń. Taki model rozliczeń preferuje między innymi krakowska Kancelaria Themi, której adwokaci prowadzą od lat z powodzeniem liczne sprawy reprywatyzacyjne w Krakowie, Warszawie, Wrocławiu i innych obszarach kraju.


„Obecny stan prawny nie daje gwarancji równości podmiotów wobec prawa faworyzując te grupy wywłaszczonych, których sytuacja ekonomiczna pozwala na ponoszenie sporych kosztów postępowań sadowych oraz  zamykając jednocześnie drogę do zwrotu mienia tym grupom społeczny, których na ponoszenie wszystkich kosztów drogi sądowej nie stać.  Wprowadzony przez naszą Kancelarię model rozliczeń, w którym płatność honorarium następuje w zdecydowanej części dopiero po wygranej, minimalizuje ryzyko naszych Mocodawców i  pozwala  sięgnąć po sprawiedliwość także ty,  którzy nie dysponują środkami na opłacenie wieloletniej pracy prawników”  - mówi aplikant adwokacki Kancelarii Themi zajmujący się sprawami reprywatyzacyjnymi.

Otwarcie kancelarii prawnych także na klientów nie mogących sprostać ponoszeniu wszystkich kosztów postępowania,  jak również przejęcie części ryzyka prowadzonych postępowań z pewnością pomoże zwiększyć grupę właścicieli objętych procesem reprywatyzacji. To jednak, że są kancelarie które ponoszą znaczną część kosztów i ryzyka postępowania w miejsce pokrzywdzonych właścicieli nie może stanowić usprawiedliwienia dla ustawodawcy ignorującego słuszne roszczenia tych którzy zostali pokrzywdzeni przez Polskę Ludową. Samodzielne inicjatywy środowiska prawniczego pomimo swojej praktycznej doniosłości nie mogą bowiem zastąpić właściwej ustawy gwarantującej równy dostęp do uczciwej reprywatyzacji wszystkim pokrzywdzonym i ich spadkobiercom.

 

 

 

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I REFORM ROLNYCH z dnia 1 marca 1945 r w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I REFORM ROLNYCH
z dnia 1 marca 1945 r
w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.

Na podstawie art. 8 i 20 dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r., o przeprowadzeniu reformy rolnej, w brzmieniu obwieszczenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 18 stycznia 1915 r. (Dz. U. R. P. Nr 3, poz. IB), zarządzam, co następuje:
§ 1. Przytoczone w przepisach rozporządzenia niniejszego artykuły odnoszą się do dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. R. P. Nr-3, poz. IB, z 1945 r.), paragrafy zaś dotyczą niniejszego rozporządzenia.
§ 2. Za gospodarstwa karłowate uważa się gospodarstwa o powierzchni poniżej 2 ha, za gospodarstwa małorolne gospodarstwa od 2—5 ha, za gospodarstwa zaś średniorolne, uprawnione do korzystania z reformy rolnej uważa się gospodarstwa od 5—10 ha użytków rolnych, których posiadacze obarczeni są liczną rodziną.
§ 3. Za bezrolnych robotników i pracowników rolnych oraz drobnych dzierżawców uważa się osoby, które prowadzą samodzielne gospodarstwa, a praca na roli stanowi ich zawód i główne źródło utrzymania.
§ 4. Za użytki rolne uważa się granty orne, łąki, pastwiska, ogrody warzywne i owocowe.
§ 5. (1) Orzekanie w sprawach, czy dana nieruchomość podpada pod działanie przepisów art. 2 ust. (1) pkt e) należy w I instancji do kompetencji wojewódzkich urzędów ziemskich.
(2)    Od decyzji wojewódzkiego urzędu ziemskiego służy stronom prawo odwołania za pośrednictwem tegoż urzędu w ciągu dni 7, licząc od dnia następnego po doręczeniu decyzji, do Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych.
§ 6. Strona, ubiegająca się o uznanie, że dana nieruchomość jest wyłączona spod działania postanowień zawartych w art. 2 ust. (1) pkt e), winna przedłożyć wojewódzkiemu urzędowi ziemskiemu dowody, stwierdzające dokładny obszar tej nieruchomości z wyszczególnieniem użytków każdego rodzaju, a w braku takich dowodów zwrócić się do wojewódzkiego urzędu ziemskiego o sporządzenie dowodów pomiarowych na swój koszt.
§ 7. Nie podpadają pod postanowienia zawarte w art. 2 ust. (1) pkt e) grunty:
a)    drobnych dzierżawców rolnych, do których ma zastosowanie ustawa z dnia 18 marca 1932 r., o wykupie gruntów, podlegających ustawie w przedmiocie ochrony drobnych dzierżawców rolnych (Dz. U. R. P. Nr 30, poz. 307),
b)    nabywców z parcelacji, o ile łączny obszar gruntów stanowiących ich własność nie przekracza norm wskazanych w art. 2 ust. (1) pkt e).
§ 8. Majątki przejmuje się wraz z wszelkimi aktywami. Długi niehipotekowane nie obciążają Skarbu Państwa z wyjątkiem należności za prace dokonane na rzecz majątku.
§ 9. Pełnomocnicy delegowani w myśl art. 7 powierzą tymczasowy zarząd poszczególnych obiektów, podlegających parcelacji, fachowym siłom rolniczym, które przy pomocy komitetów folwarcznych obejmą i zabezpieczą całość przejętego mienia.
§ 10. (1) Przejęcia majątków dokonują upoważnieni przez Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych pełnomocnicy, wojewódzkie lub powiatowe urzędy ziemskie.
(2)    Przejęcie odbywa się przez protokolarny spis objętych nieruchomości wraz z inwentarzem.
(3)    Protokół sporządzić należy w 4 jednobrzmiących egzemplarzach, podpisuje zaś go właściwy organ przejmujący, tymczasowy zarządca i przewodniczący komitetu folwarcznego.
(4)    Po zakończeniu czynności wskazanych w ust, (1) i (2) protokoły z przejęcia majątku winny być bezzwłocznie przekazane:
1)    miejscowemu zarządowi majątku,
2)    powiatowemu urzędowi ziemskiemu,
3)    wojewódzkiemu urzędowi ziemskiemu,
4)    Ministerstwu Rolnictwa i Reform Rolnych.
§ 11. (1) Przejęciu od właścicieli ziemskich nie podlegają:
a)    przedmioty służące do osobistego użytku właściciela przejmowanego majątku i członków jego rodziny jak np. ubrania, obuwie, pościel, biżuteria, meble, naczynia kuchenne i t. p., nie mające związku z prowadzeniem gospodarstwa rolnego oraz jeżeli nie posiadają wartości naukowej, artystycznej lub muzealnej.
b)    zapasy artykułów spiżarni domowej,
c)    zwierzęta i ptaki pokojowe.
(2)    Przejęciu od dzierżawców majątków ziemskich nie podlegają:
a)    wszelkie przedmioty stanowiące osobistą własność dzierżawcy i jego rodziny,
b)    inwentarz żywy i martwy stanowiący własność dzierżawców, przy czym okoliczność ta musi być udowodniona dokumentami,
c)    część zbiorów z ostatniego roku gospodarczego niezbędna do zaspokojenia potrzeb własnych dzierżawcy i jego rodziny oraz należności za pracę robotników rolnych.
(3)    W razie nieobecności właścicieli ziemskich lub dzierżawców organa powołane do przejęcia majątków ziemskich zobowiązane są do sporządzenia spisu oraz zabezpieczenia ich mienia nie podlegającego przejęciu na rzecz Skarbu Państwa (ust. (1) i (2).
§ 12. Wpis prawa własności na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości ziemskich wymienionych w art. 2, ust. (1) nastąpi na wniosek właściwego wojewódzkiego urzędu ziemskiego.
§ 13. (1) Pełnomocników powiatowych dla spraw reformy rolnej oraz ich zastępców mianuje Minister Rolnictwa i Reform Rolnych na wniosek pełnomocnika wojewódzkiego, przedstawiony w porozumieniu z przewodniczącym wojewódzkiej rady narodowej.
(2)    Pełnomocników gminnych mianuje pełnomocnik powiatowy w porozumieniu z przewodniczącym powiatowej rady narodowej.
(3)    Pełnomocnikiem oraz zastępcą pełnomocnika (wojewódzkiego, powiatowego, gminnego) winna być mianowana osoba obznajmiona ze strukturą rolną tych terenów, na które zostaje delegowana.
§ 14. Zadaniem pełnomocników dla spraw reformy rolnej jest zabezpieczenie majątków przejętych na cele reformy rolnej oraz dbanie o szybkie i prawidłowe jej wykonanie.
§ 15. Gminna komisja reformy rolnej składa się z gminnego pełnomocnika reformy rolnej jako przewodniczącego oraz z delegatów gromad po 2 z każdej, wybranych na ogólnym zebraniu wszystkich uprawnionych do korzystania z reformy rolnej, stosownie do przepisów art. 1, ust. (2) pkt a) i b).
§ 16. Pełnomocnicy powiatowi sprawują ciągłą kontrolę nad działalnością pełnomocników gminnych, gminnych komisji reformy rolnej i komisji podziału ziemi.
§ 17. Pełnomocnicy powiatowi przy współudziale powiatowych urzędów ziemskich sporządzą spisy przejętych majątków ziemskich z uwzględnieniem powierzchni i rodzaju użytków rolnych.
§ 18. Pełnomocnik powiatowy w porozumieniu z powiatowym urzędem ziemskim ogłosi w każdej gminie wykaz imienny majątków lub ich części, wyłączonych spod parcelacji w trybie przepisu art. 15.
§ 19. Pełnomocnik powiatowy, po wykonaniu czynności przewidzianych w § 17 i 18, ustali po porozumieniu z poszczególnymi gminnymi komisjami reformy rolnej plan podziału posiadanego zapasu ziemi pomiędzy poszczególne gromady.
§ 20. (1) Po dokonaniu czynności przewidzianych w § 19 pełnomocnik gminny przeprowadzi na ogólnym zebraniu uprawnionych w danej gromadzie do korzystania z reformy rolnej wybór komisji podziału ziemi z osobna dla każdej nieruchomości podlegającej parcelacji.
 (2) Komisja podziału ziemi składa się z przewodniczącego, jego zastępcy oraz 5 członków, w tym 2 przedstawicieli robotników rolnych.
§ 21. Oprócz spisu dokonanego przez gminną komisję reformy rolnej, stosownie do przepisów art. 9, pełnomocnik gminny w porozumieniu z komisją podziału ziemi sporządzi spis wszystkich uprawnionych do uczestniczenia w podziale ziemi danego , majątku z wyszczególnieniem dla każdego z nich posiadanego przez niego obszaru ogólnego i obszaru użytków rolnych oraz ilości członków rodziny.
§ 22. (1) Projekt podziału ziemi opracuje komisja podziału ziemi, projekt zaś podziału inwentarza gminna komisja reformy rolnej, przy czym czynności te winny być dokonane przy fachowym udziale instruktorów rolnictwa.
(2)    Wdowy i sieroty, pozostałe po poległych żołnierzach Wojska Polskiego oraz po uczestnikach walk partyzanckich o Polskę demokratyczną, korzystają z dobrodziejstwa reformy rolnej na równi z osobami, wymienionym,] w art. 10 ust. (2).
§ 23. Przy opracowaniu projektu podziału ziemi komisje kierują się wysokością posiadanego zapasu ziemi, wielkością gospodarstw uprawnionych do nadziału ziemi oraz zasadą, ażeby wszystkie kategorie uprawnionych t. j. bezrolni, właściciele gospodarstw karłowatych oraz małorolni i średniorolni z liczną rodziną byli nadzieleni ziemią.
§ 24. Przy podziale inwentarza żywego należy pojedynczym gospodarstwom przydzielać nie więcej jak 1 konia lub 1 krowę.
§ 25. (I) Podziałowi nie podlegają:
I.    Z inwentarza martwego:
a)    urządzenia kuźni, stolarni, pracowni rymarskich, sprzęt strażacki i t. p.,
b)    maszyny rolnicze, które nie mogą być racjonalnie wykorzystane w jednostkowych gospodarstwach włościańskich, jak traktory, młocarnie, siewniki wielorzędne, bukowniki, tryjery i t. p,
c) samochody ciężarowe, osobowe oraz wszelkie powozy.
II.    Z inwentarza żywego:
1)    inwentarz zarodowy, a mianowicie:
a)    licencjonowane: ogiery, buhaje, knury, tryki oraz capy,
b)    klacze zapisane do ksiąg stadnych Związku Hodowców Koni,
c)    zapisane do ksiąg hodowlanych: krowy, świnie, owce oraz kozy,
d)    cały przychówek wszystkich gatunków zwierząt po rodzicach, zapisanych do ksiąg hodowlanych lub stadnych;
2)    specjalne kultury hodowlane, jak drób rasowy oraz pszczoły i jedwabniki.
(2)    W braku dowodów, stwierdzających wartość hodowlaną zwierząt, powiatowy pełnomocnik dla spraw reformy rolnej powinien zasięgnąć opinii instruktora hodowlanego, a w braku tegoż agronoma powiatowego lub gminnego.
(3)    Z podziału wyłącza się również wszelkie zapasy produktów rolnych.
§ 26. Za całość i nienaruszalność pozostałego w majątkach parcelowanych żywego i martwego inwentarza, nie podlegającego podziałowi, oraz zapasów produktów rolnych (§ 25 ust. O) i (3) odpowiada pełnomocnik powiatowy dla spraw reformy rolnej.
§ 27. Projekt. podziału ziemi i inwentarza winien być podany do wiadomości i rozpatrzony na ogólnym zebraniu uprawnionych do korzystania z reformy rolnej (§ 20 ust. (1),
§ 28. W wypadkach, gdy w sprawie podziału ziemi nie dojdzie do porozumienia, decyduje ostatecznie pełnomocnik powiatowy.
§ 29. Projekt podziału ziemi i inwentarza zatwierdza pełnomocnik powiatowy po zasięgnięciu opinii komisarza ziemskiego oraz mierniczego, którzy są fachowymi doradcami przy układaniu projektu podziału ziemi i inwentarza.
§ 30. Projekt podziału ziemi podpisują członkowie komisji podziału ziemią pełnomocnik gminny, komisarz ziemski i mierniczy
§ 31. (1) Faktycznego podziału ziemi według zatwierdzonego projektu podziału (§ 29) dokonają mierniczy, wydelegowani przez powiatowy urząd ziemski,
(2) W wypadkach braku odpowiedniej ilości mierniczych dla dokonania podziału ziemi (ust. (1L faktyczny podział może być: przeprowadzony prowizorycznie na gruncie przez komisję podziału ziemi pod ogólną kontrolą mierniczego.
§ 32. Faktyczny podział ziemi przeprowadzony na gruncie (§31) może być przez komisję podziału ziemi zmieniony jedynie po uzyskaniu na to zgody wojewódzkiego urzędu ziemskiego, udzielonej w porozumieniu i pełnomocnikiem wojewódzkim.
§ 33. (1) Po zatwierdzeniu projektu zgodnie z § 29 oraz po wydzieleniu działek na gruncie i podziale inwentarza pełnomocnik I powiatowy z komisarzem ziemskim wprowadzą nabywców w posiadanie ziemi oraz wręczą nabywcom dokument nadania ziemi i inwentarza z podpisem pełnomocnika i komisarza ziemskiego.
(2) Dokument nadania stanowi tytuł własności nadanej działki i jest podstawą dla dokonania wpisu prawa własności w księgach hipotecznych.
§ 34. Powiatowe urzędy ziemskie powołują dla oszacowania przydzielonych działek i inwentarza dla każdej gminy z osobna komisje klasyfikacyjno-szacunkowe.
§ 35. (1) Komisja klasyfikacyjno-szacunkowa składa się z przewodniczącego, który winien posiadać wykształcenie rolnicze oraz mierniczego, wyznaczonych przez powiatowy urząd ziemski i dwóch delegatów gminnej komisji reformy rolnej. W razie równości głosów przy podejmowaniu uchwał przez komisję, rozstrzyga głos przewodniczącego.
(2) Członkowie komisji wyznaczeni przez powiatowy urząd ziemski mogą wchodzić równocześnie w skład kilku komisji.
§ 36. Należność za przydzielony inwentarz żywy i martwy, po przeliczeniu na sumę pieniężną według cen ustalonych w instrukcji Ministerstwa Rolnictwa i Reform Rolnych, zalicza się danemu gospodarstwu jako pożyczkę, przy czym stosuje się odpowiednio postanowienia art. 14 ust. (2) i (3).
§ 37. (1) Komisja klasyfikacyjno-szacunkowa po klasyfikacji i oszacowaniu działek i inwentarza sporządza protokół z dokonanych czynności.
(2) Protokół winien zawierać: rejestr pomiarowo-szacunkowy, wykaz nabywców i należności za inwentarz żywy i martwy oraz szkic rozparcelowanych gruntów z naniesioną klasyfikacją.
§ 38. Po dokonaniu czynności wyszczególnionych w § 37 powiatowy urząd ziemski wyda decyzję w przedmiocie klasyfikacji i szacunku i opublikuje ją przez wywieszenie na widocznym miejscu w lokalu zarządu gminy lub też gmin, na obszarze których położony jest parcelowany majątek oraz we właściwym powiatowym urzędzie ziemskim.
§ 39. Ogłoszenie decyzji (§ 38) winno być wywieszone przez dni 7, po upływie zaś tego terminu decyzję uważa się za doręczoną wszystkim stronom i osobom zainteresowanym.
O    dacie wywieszenia decyzji przełożony gminy powiadamia bezzwłocznie powiatowy urząd ziemski.
§ 40, stronom i osobom zainteresowanym przysługuje prawo odwołania się od decyzji powiatowego urzędu ziemskiego (§ 38) do wojewódzkiego urzędu ziemskiego za pośrednictwem powiatowego urzędu  ziemskiego w ciągu 7 dni po upływie terminu określonego w § 39.
§ 41. (1) Po upływie terminu zakreślonego na wniesienie odwołania powiatowy urząd ziemski przekaże bezzwłocznie cały operat parcelacyjny wraz z wniesionymi odwołaniami wojewódzkiemu urzędowi ziemskiemu.
(2) Wojewódzki urząd ziemski po zasięgnięciu opinii wojewódzkiego pełnomocnika dla spraw reformy rolnej wyda ostateczną decyzję.
§ 42. Do składania wniosków o wyłączenie w trybie przepisu art. 15 uprawnione są władze państwowe, samorządy terytorialne i gospodarcze oraz zrzeszenia rolnicze. Wnioski te wojewódzki urząd ziemski po zaopiniowaniu przez wojewódzką radę narodową przedkłada Ministrowi Rolnictwa i Reform Rolnych do decyzji.
§ 43. Przy opracowywaniu wniosków o wyłączenie w trybie przepisu art. 15 należy uwzględnić istotne potrzeby kultury rolnej, a w szczególności potrzeby nasiennictwa, doświadczalnictwa rolniczego, hodowli zwierząt, ogrodnictwa kultur specjalnych oraz czy obiekt mający być wyłączony posiada dogodne warunki komunikacyjne, glebowe, niezbędne zabudowania i urządzenia gospodarcze.
§ 44. Nie podlegają podziałowi:
1)    ziemie na zniesienie enklaw i, pół enklaw leśnych do 50 ha,
2)    specjalne kultury jak: szkółki leśne, szkółki drzew owocowych, sady, inspekta, cieplarnie, parki, plantacje wikliny, plantacje roślin lekarskich, chmielniki, pasieki, tereny łowieckie zwierząt futerkowych, wody otwarte i Zamknięte i t. p.,
3)    zabudowania dworskie i przemysłowe
4)    zabytki historyczne, architektoniczne i osobliwości przyrody,
5)    tereny na których są kamieniołomy lub kopalnie minerałów użytecznych, o ile są eksploatowane lub o ile eksploatacja ich została czasowo zaniechana,
6)    tereny, na których znajdują się źródła mineralne,
7)    grunty objęte nadaniami górniczymi
i    przemysłowymi,
8)    a) grunty zajęte pod rowy, kanały i wały oraz obustronne przylegające pasy o szerokości 1 m od strony zewnętrznej wału,
b)    przy stawach rybnych opadowych pasy szerokości 2 m, przylegające do granicy zalewu terenu przy największym spiętrzeniu,
c)    przy groblach stawowych zewnętrznych, pasy o szerokości 4 m,
d)    grunty zajęte pod obiekty melioracyjne, jak śluzy, stacje przepompowali i t. p. wraz z niezbędnymi technicznie gruntami przyległymi,
c)    ośrodki melioracyjne o charakterze doświadczalnym w dziedzinie uprawy łąk, torfowisk i t. p.
§ 45. (1) Pełnomocnicy oraz komisje podziału ziemi winny przy opracowywania projektów podziału ziemi wydzielić i zabezpieczyć odpowiednie ośrodki na cele szkolnictwa rolniczego, a mianowicie:
dla gminnych szkół rolniczych od 5 — 10 ha, dla powiatowych szkół rolniczych od 30 — 50 ha,
dla liceów i szkół specjalnych od 50 — 80 ha użytków rolnych.
(2) W wypadku gdy na terenie danej gminy niema nieruchomości ziemskiej podlegającej parcelacji, należy dla gminnej szkoły rolniczej zarezerwować działkę wraz z inwentarzami w sąsiedniej gminie.
§ 46. Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Minister Rolnictwa i Reform Rolnych: Edward Bertold

Dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej

OBWIESZCZENIE MINISTRA ROLNICTWA I REFORM ROLNYCH
z dnia 18 stycznia 1945 r..
w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.

Na podstawie art. 2 dekretu z dnia 17 stycznia 1945 r , w sprawie zmiany dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r., o przeprowadzenia reformy rolnej (Dz. U. R. P. Nr Ś, poz. 9) ogłaszam, w załączenia do obwieszczenia niniejszego, jednolity tekst dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Uz, U.R.P. Nr 4, poz. 17) z uwzględnieniem zmian, wynikających z przepisów wydanych do dnia ogłoszenia jednolitego tekstu oraz z dekretu z dnia 17 stycznia 1945 r. (Dz. U. R. P. Nr. 3, poz. 9).
Minister Rolnictwa i Reform Rolnych:
Edward Bertold
Dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego
z dnia 6 września 1944 r.,
o    przeprowadzeniu reformy rolnej.
Na podstawie ustawy Krajowej Rady Narodowej z dnia 15 sierpnia 1944 r. o tymczasowym trybie wydawania dekretów z mocą ustawy (Dz. U. R. P. Nr 1, poz. 3) Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego postanawia a Prezydium Krajowej Rady Narodowej zatwierdza, co następuje:
Art. 1 (1) Reforma Rolna w Polsce jest koniecznością państwową i gospodarczą i będzie zrealizowana przy udziale czynnika społecznego zgodnie z zasadami Manifestu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego.
Ustrój rolny w Polsce oparty będzie na silnych, zdrowych i zdolnych do wydatne produkcji gospodarstwach, stanowiących prywatną własność ich posiadaczy.
(2) Przeprowadzenie reformy rolne obejmuje:
a)    upełnorolnienie istniejących gospodarstw karłowatych, małorolnych i średniorolnych,
b)    tworzenie nowych samodzielnych gospodarstw rolnych dla bezrolnych, robotników i pracowników rolnych oraz drobnych dzierżawców,
c)    tworzenie w pobliżu miast i ośrodków przemysłowych gospodarstw dla produkcji ogrodniczo-warzywniczej,
d)    zarezerwowanie odpowiednich terenów dla szkół oraz poddanych zarządowi państwowemu lub samorządowemu ośrodków dla podniesienia kultury rolnej, wytwórczości nasiennej, hodowlanej oraz przemysłu rolnego.
e) zarezerwowanie odpowiednich terenów pod rozbudowę miast, kolonii mieszkaniowych i ogródków działkowych oraz terenów na potrzeby wojskowe, komunikacji publicznej tub melioracji.
Aft. 2. (1) Na cele reformy rolnej przeznaczone będą nieruchomości ziemskie:
a)    stanowiące własność Skarbu Państwa z jakiegokolwiek tytułu,
b)    będące własnością obywateli Rzeszy Niemieckiej, nie-Polaków i obywateli polskich narodowości niemieckiej,
c)    będące własnością osób skazanych prawomocnie z a zdradę stanu, za dezercję lub uchylanie się od służby wojskowej, za pomoc udzieloną okupantom ze szkodą dla Państwa lab miejscowej ludności, względnie za inne przestępstwa, przewidziane w dekrecie Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 31 sierpnia 1944 r. (Dz. U.R.P. Nr 4, poz. 16) oraz w dekrecie Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 30 października 1944 r, o ochronie Państwa (Dz. U.R.P. Nr 10, poz. 50),
d)    skonfiskowane z jakichkolwiek innych prawnych przyczyn,
e)    stanowiące własność albo współwłasność osób fizycznych lub prawnych, jeżeli ich rozmiar łączny przekracza bądź 100 ba powierzchni ogólnej, bądź 50 ha użytków rolnych, a na terenie województw poznańskiego, pomorskiego
i    śląskiego, jeśli ich rozmiar łączny przekracza 100 ha powierzchni ogólnej, niezależnie od wielkości użytków rolnych tej powierzchni.
O    położeniu prawnym nieruchomości ziemskich, należących do kościoła katolickiego lub gmin wyznaniowych innych wyznań, orzeknie Sejm Ustawodawczy.
Wszystkie nieruchomości ziemskie, wymienione w punktach b, c, d i e, części pierwszej niniejszego artykułu przechodzą bezzwłocznie, bez żadnego wynagrodzenia w całości, na własność Skarbu Państwa z przeznaczeniem na cele, wskazane w art. 1, część druga.
(2) Nieważne są wszystkie prawne lub fizyczne działy nieruchomości ziemskich, wymienionych w art. 2-im, ust. (1) pkt e, dokonane po dniu 1 września 1939 r.
Art. 3. (1) Dla zrealizowania przebudowy ustroju rolnego tworzy się Państwowy
Fundusz Ziemi, którym zarządza Minister Rolnictwa i Reform Rolnych.
(2)    Państwowy Fundusz Ziemi tworzą:
a)    aktywa dotychczasowego Funduszu Obrotowego Reformy Rolnej, powołanego ustawą z dnia 9 marca 1932 r. (Dz. U. R. P. Nr 40, poz. 364 z 1934 r.),
b)    należności i wpływy z tytułu czynności, związanych z przebudową ustroju rolnego,
c)    nieruchomości ziemskie, przejęte na cele reformy rolnej (art. 2),
d)    należności i wpływy z administracji nieruchomości (pkt c),
e)    należności i wpływy z tytułu zbycia nieruchomości (art. 2) przejętych na cele reformy rolnej,
f)    oprocentowanie gotowizny Państwowego Funduszu Ziemi,
g)    dotacje Skarbu Państwa,
h)    inne wpływy.
Art. 4. (1) Minister Rolnictwa i Reform Rolnych może powierzyć administrowanie Państwowego Funduszu Ziemi Państwowemu Bankowi Rolnemu w zakresie i na zasadach przez siebie ustalonych z wyjątkiem bezpośredniej administracji nieruchomości (Art. 3, część druga pkt c).
(2)    "Obrót pieniężny Państwowego Funduszu Ziemi wykonywany będzie za pośrednictwem Państwowego Banku Rolnego.
Aft. 5. Z Państwowego Funduszu Ziemi pokrywane będą wszelkie wydatki, związane z przeprowadzeniem reformy rolnej oraz udzielane będą pożyczki na urządzenia gospodarstwa oraz na inwestycje.
Art. 6. Minister Rolnictwa i Reform Rolnych obejmie niezwłocznie zarząd państwowy nad nieruchomościami ziemskimi, wymienionymi w art. 2 wraz z budynkami i całym inwentarzem żywym i martwym oraz znajdującymi się na tych nieruchomościach przedsiębiorstwami przemysłu rolnego.
Art. 7. Delegowani przez Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych pełnomocnicy po objęciu zarządu (art. 6) sporządzają przy współudziale komitetów folwarcznych dokładny spis objętych nieruchomości wraz z inwentarzem, dokonują zabezpieczenia tychże oraz usuwają w terminie trzydniowym dotychczasowych właścicieli.
Art. 8. (I) Dla współdziałania z organami państwowymi i fachowymi przy przeprowadzaniu reformy rolnej powołuje się wojewódzkich, powiatowych i gminnych pełnomocników, gminne komisje reformy rolnej oraz komisje podziału ziemi.
(2)    Pełnomocników wojewódzkich oraz ich zastępców mianuje Minister Rolnictwa i Reform Rolnych.
(3)    Minister Rolnictwa i Reform Rolnych ustali w rozporządzeniu wykonawczym sposób powołania pełnomocników powiatowych i gminnych, gminnych komisji reformy rolnej i komisji podziału ziemi oraz zakres ich działania.
Art. 9. Gminne komisje reformy rolnej przeprowadzą niezwłocznie po ich powołaniu spisy uprawnionych do korzystania z reformy rolnej na podstawie art. i, ust. 2, pkt a) i b).
Art. 10. (1) Po przeprowadzeniu czynności wymienionych w art. 7 i 9 powiatowy pełnomocnik do wykonania reformy rolnej dokona przy współudziale fachowych czynników, delegowanych przez Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych oraz gminnych pełnomocników reformy rolnej faktycznego podziału ziemi.
(2)    Pierwszeństwo do korzystania z reformy rolnej spośród uprawnionych kandydatów przysługuje żołnierzem Wojska Polskiego, inwalidom obecnej wojny oraz uczestnikom partyzanckich walk o Polskę demokratyczną.
(3)    Wyłączone od korzystania z reformy rolnej są osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa, wymienione w dekretach powołanych w art. 2, ust. (1), pkt c).
(4)    Minister Rolnictwa i Reform Rolnych określi w rozporządzeniu wykonawczym czynności formalno-prawne, jakich należy dopełnić w związku z dokonanym podziałem ziemi.
Art. 11. (1) Inwentarz żywy i martwy, przejęty z gospodarstw parcelowanych zostanie rozdzielony między nowoutworzone gospodarstwa dla bezrolnych po uprzednim zaspokojeniu potrzeb gospodarstw, wyłączonych na podstawie art. 15. Podziałowi nie podlega żywy i inwentarz zarodowy oraz część inwentarza martwego, która nie może być racjonalnie wykorzystana w nowoutworzonych gospodarstwach jednostkowych.
(2)    Podziału dokonają gminne komisja reformy rolnej.
Art. 12. (1) Obszar nowoutworzonych gospodarstw, jak również obszar, do którego nas ją być powiększone gospodarstwa karłowate, małorolne i średniorolne, winien być uzależniony od jakości gleby i stosunku miejscowego zapotrzebowania ziemi do będącego do dyspozycji zapasu ziemi.
(2) Obszar ten dla gospodarstw nowoutworzonych w zasadzie nie może wynosić więcej niż 5 ha ziemi średniej jakości, a dla gospodarstw ogrodniczo-warzywniczych nie może przekraczać 2 ha.
Art. 13. (1) Gospodarstwa utworzone na
podstawie niniejszego dekretu nie mogą być w całości lub w części dzielone, sprzedawane, wydzierżawiane i zastawiane.
(2)    W wyjątkowych wypadkach, szczególnie zasługujących na uwzględnienie, zezwoleń na czynności wymienione w ust. (1), udzielają gminne rady narodowe.
(3)    Uchwała gminnej rady narodowej w tym przedmiocie wymaga zatwierdzenia przez prezydium rady narodowej wyższego stopnia.
Art. 14. (1) Cenę za ziemię dla nabywców ustala się równą przeciętnemu rocznemu urodzajowi z danego obszaru ziemi. Jako przeciętny urodzaj przyjmuje się dla ziemi trzeciej klasy (rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 16 marca 1935 r. w sprawie szacowania nieruchomości ziemskich przymusowo wykupywanych przy przeprowadzeniu reformy rolnej—Dz. U. R. P. Nr 19, z 1935 r., poz. 107), 15 centnarów metrycznych żyta. Nabywcy mogą płacić w naturze żytem albo w gotówce podług reny żyta na wolnym rynku. Na rok gospodarczy 1944/45 przyjmuje się cenę złotych 400,--za centnar żyta.
(2)    Nowonabywcy wpłacają w gotówce lub w naturze 10% ceny kupna. Spłata reszty ceny kupna zostaje rozłożona dla małorolnych i średniorolnych na 10 lat, dla bezrolnych na 20 lat.
(3)    Nowonabywcy mogą uzyskać w wypadkach zasługujących na uwzględnienie odroczenie pierwszej wpłaty na lat trzy. Odroczenia udziela powiatowy urząd ziemski.
Art. 15. Przy wypracowaniu planu podziału pewna część ziemi zostaje niepodzielona dla utrzymania Ozorowych gospodarstw w interesie podniesienia poziomu gospodarki rolnej, dla szkół rolniczych i powszechnych, dl u rozbudowy miast i innych ważnych zadań użyteczności publicznej.
Wykaz imienny majątków i części majątków, niepodlegających podziałowi, ustali rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych po wysłuchaniu opinii wojewódzkich rad narodowych.
Art. 16. Obywatele polscy-rolnicy, którzy niezależnie od swej woli znajdują się poza granicami kraju oraz żołnierze Wojska Polskiego, których rodziny obecnie znajdują się poza granicami kraju, będą uwzględnieni przy rozdziale ziemi po powrocie do kraju względnie po demobilizacji.
Art. 17. (1) Wywłaszczeni właściciele lub współwłaściciele nieruchomości ziemskich, wymienionych w art. 2-im, część pierwsza lit. e) mogą otrzymać samodzielne gospodarstwa rolne poza obrębem powiatu, w którym znajduje się wywłaszczony majątek, w ramach niniejszego dekretu, wzgl. jeśli z tego prawa nie skorzystają, będzie wypłacane im zaopatrzenie miesięczne w wysokości uposażenia urzędnika państwowego VI grupy.
(2) Zaopatrzenie wymienione w części pierwszej art. 17 może być podwyższone przez Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych dla tych właścicieli lub współwłaścicieli, którzy zasłużyli się w walce o Polskę demokratyczną.
Art. 18. Nabywca otrzymuje ziemię w stanie wolnym od wszelkich długów i ciężarów. Sprawa odpowiedzialności Skarbu Państwa za dotychczasowe obdłużenie hipoteczną będzie uregulowana odrębnym dekretem.
Art. 19. Dekret niniejszy wchodzi w życie z dniem ogłoszenia. Jednocześnie traci moc obowiązującą ustawa z dnia 28 grudnia 1925 r, o wykonaniu reformy rolnej (Dz.U.R.P. Nr 1, poz. 1 z 1926 r.) wraz z późniejszymi zmianami.
Art. 20. Wykonanie niniejszego dekretu porucza się Ministrowi Rolnictwa i Reform Rolnych.

Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.

DEKRET

z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.

Na podstawie ustawy z dnia 3 stycznia 1945 r. o trybie wydawania dekretów z mocą ustawy (Dz. U. R. P. Nr 1, poz. 1) — Rada Ministrów postanawia, a Prezydium Krajowej Rady Narodowej zatwierdza, co następuje:
Art. 1. W celu umożliwienia racjonalnego przeprowadzenia odbudowy stolicy i dalszej jej rozbudowy zgodnie z potrzebami Narodu, w szczególności zaś szybkiego dysponowania terenami i właściwego ich wykorzystania, wszelkie grunty na obszarze m. st. Warszawy przechodzą z dniem wejścia w życie niniejszego dekretu na własność gminy m. st. Warszawy.
Art. 2. Dekret niniejszy stanowi podstawę dla przepisania we właściwych księgach hipotecznych na rzecz gminy m. st. Warszawy tytułów własności gruntów, określonych w art. 1.
Art. 3. Odpowiedzialność gminy m. st. Warszawy za istniejące w dniu wejścia w życie niniejszego dekretu obciążenia hipoteczne gruntów, które przechodzą na jej własność, będzie uregulowana odrębnymi przepisami.
Art. 4, Terminy i tryb obejmowania w posiadanie przez gminę m. st. Warszawy gruntów, określonych w art. 1, ustali w rozporządzeniu Minister Odbudowy w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej.
Art.5. Budynki oraz inne przedmioty, znajdujące się na gruntach, przechodzących na własność gminy m. st. Warszawy, pozostają własnością dotychczasowych właścicieli, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej.
Art. 6. (1) Gmina m. st. Warszawy może wyznaczyć właścicielowi przedmiotów, znajdujących się na gruncie, który przeszedł na własność gminy i został przez nią objęty w posiadanie, stosowny termin dla zabrania tych przedmiotów. W razie bezskutecznego upływu terminu własność tych przedmiotów przechodzi na gminę m. st. Warszawy.
(2) Przepisu ust. 1 nie stosuje się do budynków, z wyjątkiem budynków zniszczonych, które. według orzeczenia władzy budowlanej ze względu na stań zniszczenia nie nadają się do naprawy i powinny ulec rozbiórce.
Art. 7, (1) Dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego^ reprezentujące, a jeżeli chodzi o grunty oddane na podstawie obowiązujących przepisów w zarząd
i    użytkowanie — użytkownicy gruntu mogą w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną.
(2)    Gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania, a jeżeli chodzi
o    osoby prawne — ponadto, gdy użytkowanie gruntu zgodnie z jego przeznaczeniem w myśl planu zabudowania nie pozostaje w sprzeczności z zadaniami ustawowymi lub statutowymi tej osoby prawnej.
(3)    W razie uwzględnienia wniosku gmina ustali, czy przekazanie gruntu nastąpi tytułem wieczystej dzierżawy, czy na prawie zabudowy, oraz określi warunki, pod którymi umowa może być zawarta.
(4)    W przypadku nieuwzględnienia wniosku, gmina zaofiaruje uprawnionemu, w miarę posiadania zapasu gruntów — na tych samych warunkach dzierżawę wieczystą gruntu równej wartości użytkowej, bądź prawo zabudowy na takim gruncie.
(5)    W razie niezgłoszenia wniosku, przewidzianego w ust. ^1), lub nieprzyznania z jakichkolwiek innych przyczyn dotychczasowemu właścicielowi wieczystej dzierżawy albo prawa zabudowy, gmina obowiązana jest uiścić od' szkodowanie w myśl art. 9.
Art. 8. W razie nieprzyznania dotychczasowemu właścicielowi gruntu wieczystej dzierżawy lub prawa zabudowy wszystkie budynki, położone na gruncie, przechodzą na własność gminy, która obowiązana jest wypłacić właścicielowi ustalone w myśl art. 9 odszkodowanie za budynki, nadające się do użytkowania lub naprawy.
Art. 9. (1) Odszkodowanie za grunty, należne w myśl art. 7 ust. (5) oraz odszkodowanie za budynki, należne w myśl art. 8, ustala miejska komisja szacunkowa Odszkodowanie to wynosi, jeżeli chodzi o grunty — skapitalizowaną wartość czynszu dzierżawnego (opłaty za prao zabudowy) gruntu tej samej wartości użytkowej, a jeżeli chodzi o budynki — wartość budynku. Odszkodowanie wypłaca się w miejskich papierach wartościowych.
(2)    Prawo do żądania odszkodowania powstaje po upływie 6 miesięcy od dnia objęcia gruntu w posiadanie przez gminę m. st. Warszawy i wygasa po upływie lat 3 od tego terminu.
(3)    Minister Odbudowy w porozumieniu z Ministrami Administracji Publicznej i Skarbu określi w rozporządzeniu skład i tryb postępowania miejskiej komisji szacunkowej, zasady
i    sposób ustalania odszkodowania oraz przepisy o emisji papierów wartościowych, przeznaczonych na ten cel.
Art. 10. Pisma, dotyczące przekazania tytułu własności gruntów na rzecz gminy m. st. Warszawy, oraz pisma dotyczące ustanowienia wieczystej dzierżawy i prawa zabudowy na rzecz dotychczasowych właścicieli gruntów, wolne są od opłaty stemplowej, a wnioski i wpisy hipoteczne dotyczące tych czynności wolne są od opłat sądowych i hipotecznych.
Art. 11. Wykonanie niniejszego dekretu porucza się Ministrowi Odbudowy w porozumieniu z Ministrami: Administracji Publicznej, Skarbu i Sprawiedliwości.
Art. 12. Dekret niniejszy wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Prezydent Krajowej Rady Narodowej: Bolesław Bierut
w/z Prezes Rady Ministrów:
Władysław Gomułka
Minister Odbudowy :
Michał Kaczorowski
Minister Administracji Publicznej: Władysław Wolski
Minister Skarbu:
Konstanty Dąbrowski
Minister Sprawiedliwości:
Henryk Świątkowski

Dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa.

DEKRET POLSKIEGO KOMITETU WYZWOLENIA NARODOWEGO
z dnia 12 grudnia 1944 r. o przejęciu niektórych lasów na własność Skarbu Państwa.

Na podstawie ustawy Krajowej Rady Narodowej z dnia 15 sierpnia 1944 r., o tymczasowym trybie wydawania dekretów z mocą ustawy (Dz. U. R. P. Nr 1, poz. 3) — Polski Komitet Wyzwolenia Narodowego postanawia a Prezydium Krajowej Rady Narodowej zatwierdza, co następuje:

Art. 1.
(1) Lasy i grunty leśne o obszarze ponad b) grunty deputatowe administracji i straży 25 ha, stanowiące własność lub współwłasność osób fizycznych i prawnych przechodzą na własność Skarbu Państwa.
(2) Wraz z lasami i gruntami leśnymi przechodzą na własność Skarbu Państwa, o ile stanowią własność lub współwłasność tej samej osoby:
a) wszelkie śródleśne grunty, łąki i wody.
b) grunty deputatowe administracji i straży leśnej
c)    wszelkie nieruchomości i ruchomości położone na terenie obiektu leśnego, przechodzącego na własność Skarbu Państwa, niezależnie od swego przeznaczenia,
d)    wszelkie, nieruchomości i ruchomości, służące do prowadzenia gospodarstwa leśnego (zabudowania, urządzenia techniczne, transportowe, komunikacyjne i t. p.) niezależnie od swego położenia,
e)    wszelkie zapasy materiałowe (remanenty) zarówno w lesie jak i zakładach przemysłowych, przechodzących na własność Skarbu Państwa.
3)    Przepisy art. (1) i (2) nie odnoszą się do lasów i gruntów leśnych:
a)    stanowiących własność samorządu terytorialnego,
b)    podzielonych prawnie lub faktycznie przed dniem 1-go września 1939 r. na parcele nie większe niż 25 ha, a stanowiących własność osób fizycznych, grunty których nie są objęte przepisami artykułu 2 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego 7. dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. R. P. Nr 4, poz. 17).
Art. 2. Lasy i grunty leśne wraz ze związanymi z nimi gospodarczo gruntami nieleśnymi oraz innymi nieruchomościami i ruchomościami,, będące własnością osób narodowości niemieckiej przechodzą na własność Skarbu Państwa, niezależnie od zajmowanej powierzchni.
Art. 3. (1) Kierownik Resortu Rolnictwa i Reform Rolnych, w wypadkach szczególnych, uzasadnionych względami gospodarczymi lub społecznymi, może orzec przymusowy wykup na rzecz Skarbu Państwa także obiektów leśnych lub ich części o Obszarze poniżej 25 ha.
(2) Zasady ustalania odszkodowania z tytułu wykupowanych przymusowo obiektów leśnych określi Kierownik Resortu Rolnictwa i Reform Rolnych.
Art. 4. (1) Wszelkie umowy, dotyczące  użytkowania obiektów, przechodzących na własność
Skarbu Państwa, są z mocy samego prawa nieważne.
(2) Odpowiedzialność Skarbu Państwa za do-tychczasowe obdłużenie hipoteczne będzie uregulowana osobnym dekretem.
Art. 5. (1) Osobom fizycznym, wywłaszczonym na zasadzie art. 1 niniejszego dekretu, o ile nie otrzymują zaopatrzenia na podstawie art. 19 dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. R. P. Nr 4, poz. 17) będzie wypłacane zaopatrzenie miesięczne w wysokości zależnej od wartości obiektu, przechodzącego na własność Skarbu Państwa, nie wyższe jednak niż uposażenie urzędnika państwowego VI-ej grupy.
(2) Wysokość zaopatrzenia ustali Kierownik Resortu Rolnictwa i Reform Rolnych.
Art. 6. (1) Przepisanie tytułu własności w księgach hipotecznych nastąpi na wniosek właściwej dyrekcji Lasów Państwowych.
(2) Administrację obiektów leśnych (art. 1—3) przejętych na własność Skarbu Państwa sprawuje Resort Rolnictwa i Reform Rolnych za pośrednictwem organów, administracji Lasów Państwowych.
Art. 7. Kto udaremnia lub utrudnia wprowadzenie w życie przejścia lasów i gruntów leśnych na własność Skarbu Państwa, albo nawołuje do czynów skierowanych przeciw temu przejściu lub czyny takie publicznie pochwala podlega karze więzienia lub karze śmierci.
Art. 8. Wykonanie niniejszego dekretu porucza się Kierownikowi Resortu Rolnictwa i Reform Rolnych,
Art. 9. Dekret niniejszy wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Przewodniczący Krajowej Rady Narodowej:    Bolesław Bierut
Przewodniczący Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego oraz Kierownik Resortu Rolnictwa i Reform Rolnych:
Edward Osóbka-Morawski

Created by Themi sp. z o.o. All rights reserved. Treści zawarte na stronie podlegają ochronie i nie mogą być w żaden sposób kopiowane ani rozpowszechniane, bez pisemnej zgody ich autorów.
Created by idea4net. Powered by of Ole Bright Drukarnia Kraków Upadłość Konsumencka Kraków